Adenauer zaprosił Roberta Schumana i Alcide di Gasperiego do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie... (Gwar na sali) Wicemarszałek Dorota Niedziela: Panie pośle, chwilę. Tu jest tak donośny głos, że... Poseł Szymon Giżyński: Mogę już zacząć? Portret Adenauera piórem Kissingera. W sążnistym dziele Henry Kissingera ˝Przywództwo˝ odnajdujemy pośród kilku innych sylwetek polityczną charakterystykę i portret Konrada Adenauera, pierwszego kanclerza Niemiec po zakończeniu II wojny światowej. Adenauer został umieszczony przez Hitlera na kilka miesięcy przed kapitulacją Niemiec w więzieniu, w Kolonii. Przeżył i w nowych warunkach wziął odpowiedzialność za losy Niemiec i niemiecką rację stanu, czemu przecież sprostał i to na miarę jednego z największych mężów stanów całej historii Niemiec. Adenauer uzgadniał z Amerykanami potężne rozmiary i szczegóły tzw. planu Marshalla - amerykańskiej gigantycznej pomocy pozwalającej Niemcom nie tylko zniwelować wojenne straty, które przecież sami sprokurowali, ale także zbudować trwałe podwaliny pod nieodległą gospodarczą supremację Niemiec w Europie. Wkrótce pojawił się projekt tzw. Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, do której zaprosił Adenauer dwóch starannie dobranych współwykonawców, tzw. świętych w garniturach, Alzatczyka Roberta Schumana i Tyrolczyka Alcide di Gasperiego. Cała trójka ze względów historyczno-kulturowych znakomicie mówiła po niemiecku, co ułatwiało kontakt i konkluzywny klimat, stanowiąc przy tym wiążące na przyszłość specialité de la maison tzw. ojców założycieli. Nie jest istotne, jakie mieli intencje tzw. święci w garniturach, których rola w całym przedsięwzięciu może sprowadzać się do trawestacji powiedzenia: dobrymi chęciami jest piekło brukowane, lub wręcz cytatu z Biblii: Po owocach ich poznacie. Istotne natomiast są wszystkie kolejne konsolidujące metamorfozy, od Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą, aż po Unię Europejską. Każda z tych formuł legitymizowała i umacniała prymat Niemiec na tle europejskiej ˝wspólnoty˝. Koniec (Dzwonek) części pierwszej. (Oklaski)